“Ik ben vijftien jaar lang vernederd en mishandeld. We zijn twaalf keer verhuisd, vanwege zijn werk. Ik moest rondkomen van zestig gulden per week of minder, al die jaren. Als het geld op was werd-ie agressief. Dan lag ik opeens met mijn hoofd op tafel en probeerde hij me te wurgen. Of hij hield me vast aan mijn haren en slingerde me zo tegen de grond. Soms waar de kinderen bij waren. Ik zoek nooit ruzie, ik scheld niet, ik ga problemen eerder uit de weg. Als ik een baan had ging het een tijdje beter, want dan hoefde ik hem niet om geld te vragen. Hij vergokte allles, ging soms weekendjes naar Las Vegas. Dar wist ik niks van. Ik moest de kinderen in tweedehands kleren steken, we konden nergens naar toe. Bij mij sloegen de stoppen pas echt door toen-ie de kinderen begon te slaan.” Uit: Van confrontatie naar coalitie, 20 jaar Blijf van m’n lijf Eindhoven Marjo Brenters < Terug